Eline Ecoline

Er was eens, op een plek waar niemand ooit nuchter is gebleven, een meisje dat Eline heette. Niet omdat dat moest, maar omdat haar ouders haar ooit per ongeluk hadden vernoemd naar een kleur die nog niet bestond. Eline woonde aan de rand van het Land der Uitgelopen Dingen, waar klokken smolten, paddenstoelen zachtjes dansten en ecoline nooit deed wat het moest doen.

Eline had één talent: alles wat ze aanraakte, liep uit. Letterlijk. Als zij schilderde, weigerden kleuren netjes binnen de lijntjes te blijven. Roze rende weg met blauw, geel ging vreemd met groen en bloemen verschenen op plekken waar niemand ze had besteld. De mensen in het dorp vonden haar “te veel”, “te fel” en “niet geschikt voor beige”.

Op een dag besloot Eline te vertrekken. Ze trok haar legging aan, geweven uit pure ecoline-chaos, waarin bloemen groeiden die hun eigen mening hadden. De legging plakte lichtjes aan haar benen, alsof hij zei: “Wij gaan op avontuur, jij mag mee.” En zo begon haar reis.

Onderweg kwam ze rare figuren tegen. Een koning die alleen sprak in glitter. Een heks die haar toverdrank had ingeruild voor havermelk. En een ridder die zo lang had gewacht op een prinses dat hij inmiddels zelf een jurk droeg. Maar geen van hen paste. Niemand begreep Eline écht. Ze wilden haar fixen, inkaderen of zachter zetten.

Totdat ze op een open plek kwam waar de lucht vloeibaar was en de grond klonk als muziek. Daar stond een paard. Of nou ja… een gekleurd paard. Het had manen van turquoise, hoeven van magenta en ogen waarin alle tinten tegelijk bestonden. En op dat paard zat geen prins, maar een prinses. Met verf op haar wangen, ecoline op haar handen en een glimlach alsof ze al wist dat Eline eraan kwam.

Ze zeiden geen woord. Dat was niet nodig. De ecoline in Eline’s legging begon te stromen, de kleuren sprongen over op het paard, en de prinses lachte omdat ze eindelijk iemand had gevonden die ook nooit binnen de lijntjes bleef. Ze reden samen weg, niet richting een kasteel, maar richting het hoofdpodium van het leven, waar alles mocht, alles mocht botsen en alles mocht bloeien.

En zo leefden ze nog lang en uitgelopen.
Niet netjes.
Niet rustig.
Maar in volle kleur.

En Eline?
Die droeg haar ecoline voortaan met trots. Want soms is chaos gewoon liefde in felle tinten. 🌈👑🐎